O BNG presenta iniciativas no parlamento galego sobre Sta. Catalina

  • O BNG califica de “cuestión de urxencia” a posta en marcha do Plan Director para o Mosteiro de Santa Catalina de Montefaro.
  • O deputado do BNG, X. Luis Rivas “Mini” anunciou, na visita ás instalacións, a presentación de iniciativas no Parlamento Galego.

Nunha visita realizada na mañán de hoxe, o deputado do BNG X. Luis Rivas “Mini” afirmou que a posta en marcha do Plan Director para o Mosteiro de Santa Catalina de Montefaro é “unha cuestión de urxencia, que non pode adiarse no tempo, porque sería sermos cómplices no deterioro do conxunto histórico-artístico”.

O deputado do BNG – que estivo acompañado do grupo municipal do BNG no concello de Ares e militantes da organización- lembrou que o documento do Plan Director “foi elaborado pola elaborado pola Consellaría de Cultura -daquera responsabilidade do BNG- mais coa chegada do PP ao goberno o proxecto quedou nun caixón; evidenciando falla de compromiso político e tamén económico”.

Nunha conversa con membros da “Asociación de amig@s do Mosteiro de Montefaro” -que acompañaron á representación do BNG na visita- Xosé Luis Rivas “Mini”, aludíu á “evidente deixación de responsabilidades da administración galega, que é a que ten as competencias en materia de patrimonio histórico-artístico e, sen embargo, mira para outro lado desde hai nove anos”; facendo mención tamén á “negativa reiterada aos investimentos que o BNG estivo propondo nos sucesivos debates dos orzamentos da Xunta”.

Tamén o portavoz municipal do BNG -Emilio Mesías- fixo referencia ás “condicións inxustas que o Ministerio de Defensa impón ao concello de Ares en virtude dun acordo de cesión de uso que obriga á instituciòn ao mantemento dunhas instalacións que poden reverter no Ministerio de Defensa cando éste as reclame, sen direito a indemnización algunha para a institución municipal” e reclamou a “inmediata constitución dun ente inter-administrativo no que participen o Concello, a Xunta e a administración do Estado; e no que se definan as actuacións prioritarias a desenvolver partindo do Plan Director e os investimentos económicos necesarios e prazos para desenvolvelos”.

Precisamente, nesa mesma liña X. Luis Rivas “Mini” comprometeuse a presentar perante o Parlamento Galego as iniciativas “para que a Xunta exerza realmente as súas competencias, apostando por unha política de colaboración no mantemento do conxunto histórico-artístico en troques de manter unha situación como a actual, que fai recaer os custos do mantemento dun ben propiedade do Estado na veciñanza do concello”

Ares, 11 de Abril de 2017

Os únicos pa(c)tos que hai en Ares, son os da Xunqueira

tabernas-almeria-L-fCgRJvÉ común, logo dos procesos electorais e antes da constitución dos plenos, oir falar dos pactos. Hai para todo-los gustos. Incluso hai políticos que dependendo da situación na que queda defendeos cando antes os atacaba (Feijoó ou o mesmo PP).

Para falar dos pactos, habería que partir dunha realidade; no noso país, os procesos electorais non son presidencialistas. O/A elector/a vota unha lista, unha opción, un partido. Dependendo do número de votos que teña, acadan máis ou menos representación. Logo fórmase o pleno co reparto de concelleiros/as ou deputados/as según establece a lei electoral.

Si non hai maioría absoluta, a metade máis un do pleno, éste -por votación- ten que elexir un alcalde/alcaldesa que vai ser o que teña que formar goberno. E aí é onde entran “os pactos”, xa que é a fórmula para garantir un goberno de maioría.

Mediante os pactos e alcanzanda esa maioría absoluta, consíguese que se reflexe a maioría popular expresada nas urnas. Cousa que é distinta á do tan cacarexado -polo PSOE e PP, cando lles convén- de que goberne a lista máis votada e non haxa -polo tanto- posibilidade de pactos.

Por que é distinta? Porque o feito de que unha forza sexa a máis votada, pero que non teña a maioría absoluta, algúns a defenden como que é o que maioritariamente quere o pobo, mais o realmente verdadeiro é o que maioritariamente non quere. Xa que o apoio ao resto das forzas que quedarían na oposición ten máis respaldo popular.

Dito esto viría o segundo chanzo; En que deben consistir os pactos?. Aí tamén hai que ir ao inicio.

Durante a campaña electoral, as distintas formacións fan público, explican e piden o voto para un programa de goberno, que son as medidas que se compromete a levar a cabo no caso de gobernar. É -ou debería ser- a razón de máis peso pola que o electorado elixe as distintas opcións, outras son tamén importantes como a credibilidade, o traballo realizado con anterioridade, etc.

Logo si non hai maioría absoluta, o pacto ten que basearse en elaborar un novo programa de goberno que as distintas formacións deben consensuar e comprometerse a levalo a cabo e a facelo público. Feito polo cal, eu sempre dixen que o pacto oculto entre o PSOE e NAL en Ares carecía de lexitimidade política, ademáis de ser unha falta de respecto e unha fraude á veciñanza xa que non se fan públicos os acordos e as contrapartidas entre ambas partes.

A realidade é que hai unha tendencia, dende hai moitos anos, a que as forzas -que se din- de esquerdas xúntense para evitar o goberno ao PP. Mais o problema non está só no PP, senón que está nas políticas que este leva a cabo, e cando estas mesmas políticas son levadas a cabo por outras forzas que se dín de esquerdas, deben ser igualmente combatidas.

Por iso, é moi importante que un disfraz “de PSOE” non impida ver a verdadeira política que realiza quens o portan.

As falsas fachadas, so dan resultado nos decorados das películas “de vaqueiros”. Cómpre polo tanto exixir que dentro do “saloon” haxa contidos e que se poidan abrir as portas.

 

Videos de campaña do BNG-AA de Ares

“A pirámide de Maslow”, Anxo Fernández Permuy, nº 2 da Candidatura do BNG-AA.

Que Ares mellore depende de nós (video 3/4)

“A esperanza non se funda en razóns prudentes”, Emilio Mesías Farías. Candidato á Alcaldía BNG-AA.

Que Ares mellore depende de nós (video 2/4)

“Carpe Diem”, Cristina Cadena Freire nº 3 da Candidatura do BNG-AA.

Que Ares mellore depende de nós (video 1/4)

Sobre Censos, ética e estética (Artigo publicado na Voz de Galicia, 9-I-2013)

Cáseque 10 anos tardou en resolverse o caso da manipulación do censo en Ares, evidenciandose – agora con sentenza xudicial – os modos que utiliza o PP para suplantar a vontade democrática. O que agora fixo a xustiza, cunha lentitude ás veces desesperante, foi simplemete ratificar o que a maioría da cidadanía xa tiña asumido como un dos maiores ataques ás reglas de xogo producidos no noso concello; e mira que nos oito anos de goberno do PP producíronse ben deles….

A sentenza tén a súa relevancia, pero debemos de poñer en valor a acción política previa que deu lugar precisamente á posterior intervención dos tribunais. Unha acción política que o BNG foi quén de poñer en marcha xa antes da celebración das municipais do 2003, denunciando os feitos perante o Instituto Nacional de Estadística (INE) que foi o que dou lugar a un informe demoledor que logo resultou clave en todas as accións que se desenvolveron a posteriori polo resto dos grupos da oposición municipal. E aquí, como noutros ámbitos da vida, faise certo o de “uns levan a fama, e outros cardan a lá”….

Se ben é certo que a sentenza condena ao ex-alcalde e a unha funcionaria, no expediente xudicial hai manifestacións abondas que evidencian que a manipulación do censo foi unha acción colexiada do partido que sustentaba o goberno municipal. Outra cousa é que resultasen imputadas unhas persoas, e outras conseguisen burlar a acción da xustiza. Como, por exemplo, o daquela portavoz municipal do PP e o seu compañeiro responsábel de urbanismo; sinalados no proceso probatorio como elementos moi activos no proceso de manipulación do censo.

Así chama a atención que a estas alturas, precisamente unha das forzas políticas que exerceron a denuncia xudicial no seu momento, promova un pacto político que sitúa en postos de responsabilidade na área de urbanismo a dúas persoas que figuran
encausadas en todo o proceso; por máis que ao final non fosen condeadas. Noméase concelleiro delegado en área de urbanismo ao daquela portavoz do partido que realizou “el fraude electoral burdo y mafioso” e tamén noméase persoal de confianza ao naquel
entón concelleiro de urbanismo, que tiña censados persoas ata no seu garaxe. O ético para algúns se confunde co tétrico..

Cumpriría que ao fio da sentenza se dispuxesen – como agora vai propór o BNG ao pleno do concello – as medidas oportunas que alonxen da responsabilidade política a calquera persoa que tivese relacion co fraude cometido no seu día. A non ser, claro está, que co chivo expiatorio da condea do anterior alcalde e dunha funcionaria, se pretenda pasar por alto outras responsabilidades que poñerían en cuestión un “pacto” do que ata o de agora os únicos resultados que temos son económicos, eso sí, negativos para as arcas municipais. E penso eu que, ao tempo que se fan chamadas á ética, tamén se debería predicar coa estética…..

20N; Coca-Cola, Pepsi, Auga.

Anunciado está. A cita electoral pola cal se vai renovar a presenza de deputados e deputadas no congreso do estado español será o 20 de Novembro. Zapatero adiántase á súa propia data de caducidade.

Tal día iremos aos colexios electorais a introducir nas furnas, a nosa vontade expresada mediante o voto. Somos parte dun todo. Pero non só se trata de escoller, trátase certamente de decidir. O voto de todos e todas nós, é a nosa decisión e como tal debemos escoller entre “a marca” e “o elemento”, entre o que nos queren vender e o que necesitamos.

Nestes tempos de intoxicación informativa, de mesturas entre opinión, información…, do todo vale se vende, porque o mercado marca as pautas de planificación, acción e comportamento, nestes tempos digo, cómpre facer un esforzo e mirar a importancia do noso voto. Para que o resultado non sexa de estilo valenciá, onde a correa de trasmisión da sociedade hacia a política son as malas prácticas. Como senón, se explica que a calaña que fai traxes á medida dos seus intereses, saian reforzados logo de probarse as malas prácticas. En que medida é corrupta a clase política, que recibe o apoio maioritario da sociedade, ou de que maneira é responsable a sociedade que decide os resultados?

Estou seguro que non repararon vostedes, amables lectores, entre o valor da diferenza ou da igualdade, do mesmo ou do distinto…

Fíxenlle a moita xente estas preguntas,

Dime o contrario:

-Blanco ou…?

-Real Madrid ou…?

-Movistar ou…?

-BBVA ou…?

-Coca Cola ou…?

-PSOE…?

-Diario El País…?

O 90% da xente, e seguro que vostedes tamén, coincidiron nas respostas; Negro, Barça, Vodafone, Santander, Pepsi, PP, El Mundo… E aínda hai xente que non sabe o que estes “grandes” negocian nos altos despachos; dereitos de televisión, comisións bancarias, tarifas pactadas, acordos de non colisión… todo para manter o seu sistema.

No noso imaxinario está o par, a sociedade camiña hacia o si/non, de maneira que a alternancia é aceptada como a situación idónea ante un caso de “mal acomodo” cunha das opcións. Un erro que nos leva ao superficial, a fuxir dunha “marca” que non do “elemento que sostén esa e outras marcas”, un erro que non permite outros modelos e contrastes, reflexións e análise.

O bipartidismo é o resultado político desta maneira cadrada de pensamento.

Por iso digo sempre que non todos son iguais, hai marcas e hai elementos.

A representación galega ten en Madrid dúas marcas e un elemento. As marcas PP e PSOE son como a Pepsi  e a Coca-Cola, anque se diferencian no sabor, teñen en común o elemento (a cola) e son capaces de dirixir subprodutos con tal de competir, por igual claro, coa competencia –que non é tal-, e asi vimos como nestes catro últimos anos, o goberno ZP vendeu Coca-Cola Zero, que non é Coca-Cola, xa que carece de certos ingredientes,“socialista e obrero”, para ser sinxelamente PE (Partido Español) que é  o máis parecido ao PP, dúas letras e na primeira, P”.

Caso contrario ao do BNG que é o elemento: a auga. O común é que a xente entre nun bar e pida o elemento, cando se trata da auga, e unha marca cando se trate dun refresco de cola. Cousa curiosa.

Hai BNG porque hai unha realidade cultural, histórica, lingüística…, logo hai vida. E hai vida porque hai unha realidade. Ata os americanos, que son os máis avanzados nestas cousas do espazo, chegan á conclusión de que en Marte hai vida, porque hai auga. Por non dicir dos consellos dos maiores, sabiduría popular, “hai que ir ás fontes…”

Queremos ter presenza e, polo tanto, vida en Madrid? Queremos que a nosa voz, a da realidade do que somos, se escoite e se respecte en Madrid?

Pidamos o elemento que necesitamos e deixémonos de marcas que vende o mercado. Se temos que elexir entre o Blanco e o Negro elexiremos o Azul. Nen ausencia de cores, nen mesturas de todas. Ceo e mar. A realidade que bica a nosa terra. Outro mundo é posible.

Quen o ten que cambiar? A solución está reflexada no 20N… N0s

Máis claro…

Toma de Posesión dos Concelleiros e Concelleiras

O pasado sábado 11 de Xuño, tomamos posesión do cargo de concelleiros.  Representando ao BNG acompáñame o compañeiro Anxo Fdez. “o gemelo”.

Foi un acto curto e formal; toma de posesión, constitución do pleno e nomeamento de Alcalde.

Nós, intervimos para dar conta aos asistentes da decisión tomada pola nosa Asemblea, de non presentar candidato á elección de Alcalde. A votación resolveuse con 6 votos para o candidato Julio Iglesias, 4 para Manuel Cendán e 1 para Luís Cendán, resultando Alcalde o candidato do PSOE, Julio Iglesias, que gobernará en minoría con 6 concelleiros-concelleiras.

Por diante queda toda unha lexislatura. Dende o BNG imos traballar -dende a oposición- para defender os temas importantes que incluimos no noso programa de goberno e que son aqueles, que van ser quen de sentar as bases do futuro do noso Concello. Estaremos vixiantes ás políticas do goberno, defendendo -como non podía ser doutro xeito- os intereses xerais por riba dos particulares e partidistas.

A Candidatura Persoa a Persoa: Anxo Fernández

Anxo Fernández Permuy (35 anos, Chanteiro, Presidente do Comité de Empresa de “Infinita” pola CIGA e membro do Consello Local do BNG ), á vez que activista na defensa do saneamento e abastecemento para Chanteiro e Cervás; e tamén na demanda da ampliación da estrada que vai de Ares a Chanteiro….Ben. Calquera podería pensar que de Anxo escribo máis que de outras compañeiras e compañeiros da candidatura do BNG. E está no certo, pero é que tamén é de xustiza……

Vin a Anxo como candidato hai agora catro anos, e desde aquela fun descubrindo ao compañeiro de prácticamente toda a vida, pero agora no perfil máis comprometido desde o punto de vista político e tamén sindical. Fogueado xá en moitas batallas – moitas delas, pouco gratificantes – penso que representa un pouco a bomba de inxección deste motor que agora temos posto a andar desde o BNG de Ares. E confeso, sinxelamente, que esta súa actitude foi tamén a que me animou a tomar a decisión de implicarme a fondo neste proxecto colectivo.

Un compañeiro que, ao marxe do comentado, está convencido de que a tarefa urxente e prioritaria do traballo político en Ares é a elaboración dun novo Plan Xeral de Ordenación Municipal que non só axude a resolver a problemática que no ámbito urbanístico ten o noso concello actualmente, senón que defina tamén os criterios para un desenvolvemento sustentable e harmónico do Ares que queremos para o futuro. A dotación de equipamentos comunitarios e novas infraestruturas, comenta Anxo, só teñen viabilidade dentro dun novo PXOM.

E aí falamos da construción de aparcadoiros, dun proxecto de vial de acceso ás instalacións portuarias, da construcion dun cemiterio municipal, dun centro cívico polivalente, de novos espazos deportivos culturais e de lecer…..Un amplo abano de necesidades que a día de hoxe resultan inviables pola carencia dun PXOM. E lembra tamén que o actual conflito do CPI é, ao marxe da falla de interese da Xunta e da incapacidade do actual goberno municipal, un bó exemplo do que é non ter un instrumento urbanístico actualizado que defina, como neste caso, reserva de solo adicada a equipamentos.

E volvemos outravolta a falar da importancia de achegar o conxunto dos servizos básicos ao conxunto das parroquias, non só porque é un acto de xustiza e de equidade; senón porque resulta fundamental á hora de favorecer o asentamento de poboación no rural; precisamente en momentos que o solo urbano vaise achicando. E comenta tamén Anxo a necesidade – en tempos nos que cómpre austeridade e racionalidade – de avanzar na xestión mancomunada de novos servizos: recollida do lixo, retirada de veículos, mantemento da rede viaria…Non é unha proposta máis: é unha necesidade.

Pero con Anxo teño que volver sempre ao que máis tempo nos uníu: a amizade e a música tradicional. Supoñendo que eu fose ( que é moito supoñer ) o “Repoludo Gaiteiro “ do que falaba Rosalía de Castro, tería a Anxo que “C’o tambor s’ acompasaba”. Nos tempos que corren é ben ter definida a melodía e tamén o acompañamento e, sobor de todo, tocar en grupo. Como no BNG.

A Candidatura Persoa a Persoa: Silvia Fernández

Silvia Fernández Paz (35 anos, Cervás, auxiliar de axuda a domicilio ) é, ao par que veciña e amiga, compañeira de privilexio nesta ruta que estamos a navegar desde hai meses as persoas que formamos parte do BNG. Digo de privilexio, para mín claro, porque ela xá repite na candidatura. Hai catro anos tomóu a decisión de implicarse activamente na cousa pública e desde aquela deixoulle ao BNG de Ares moitas horas de traballo, e non para…..

Silvia ten nos problemas da xente – especialmente, nos referentes aos temas sociais – unha poderosa motivación que a fai estar práticamente as vintacatro horas do día pensando en mellorar as cousas; especialmente en momentos como o actual, onde a situación de crise ( que provocaron os mesmos de sempre, e que tamén sempre pagamos os mesmos de sempre ) se ceba cos sectores máis desfavorecidos: mulleres, parad@s, dependentes, persoas con discapacidades, etc…..

E fala ( porque o coñece en primeira persoa ) da necesidade de reforzar, precisamente nestes momentos, as políticas de servizos sociais e facelas accesíbeis a toda a cidadanía. Asegura que a apertura do Centro de Día é, ao marxe dunha imperiosa necesidade para os nosos maiores, un acto de dignidade. Non se pode consentir que unhas instalacións que están rematadas desde hai práticamente un ano, fiquen pechadas a cal e canto; mentras moitos dependentes do noso concello non teñen a asistencia suficiente.

Silvia comenta a necesidade dunha reestruturación do actual Servizo de Axuda no Fogar, ampliando a plantilla, garantindo a formación contínua do persoal e, sobor de todo, fixando con claridade os criterios obxectivos do Departamento de Servizos sociais á hora de dar resposta inmediata ás demandas realizadas polas persoas consideradas grandes dependentes. Estamos a falar, en definitiva, de ampliar e dotar ao servizo a outras necesidades en relación coa comunidade: acompañamento a xestións, habilidades sociais e, en definitiva, unha maior dotación para a autonomía persoal.

En relación co anterior, falamos tamén de reorientar o actual Centro de Maiores para que o mesmo funcione non só como un punto de encontro, senón fundamentalmente como incentivador de actividades e mellora da calidade de vida, por exemplo, baixo o formato dunha Escola de Envellecemento Activo; con obradoiros, expresión corporal, ximnasia, iniciación á informática, etc…Silvia comenta, por exemplo, a importancia de promover – dun xeito permanente – un traballo colectivo destinado a recuperar a memoria histórica das persoas maiores de Ares. Outravolta, recuperar o pasado para construir o futuro…..

Silvia insiste en promover un Plan de eliminación de barreiras arquitectónicas dirixido a persoas con mobilidade reducida, que se achegue a todas as parroquias. Integrar e fomentar a autonomía persoal das persoas dependentes é, en definitiva, un compromiso persoal; pero sobor de todo un compromiso político da súa organización: o BNG.