Uf, levo non sei cantos días sen escribir unhas letras neste caderno. Non sei que dicir no meu descargo. A verdade é que estes días non parei, de aquí para alí, fixen unha chea de cousas, moito activismo político e moito contacto coa sociedade, e iso non sempre che deixa marxe para porte a escribir. Desculpas mil! En todo caso, fun algo máis dilixente no Facebook e no Twitter, que xa sei eu que son de consumo máis rápido, pero que tamén teñen a súa utilidade comunicativa, ou cando menos iso espero.

A verdade é que estes días foron frenéticos. Teño a sensación de que o ritmo de aceleración da Historia, e non me quixera poñer pomposo, é hoxe moito maior que en calquer tempo pasado. Vai todo rapidísimo e un evento solápase sobre o outro a unha velocidade tal que moitas veces non hai tempo a reflexionar con acougo non sobre o que sucede na superficie, senón sobre os fenómenos subxacentes, o que hai detrás do que vemos.

Xa que me poño, quixera non perder a oportunidade de abordar sumariamente tres temas:

1. A sentenza do Tribunal Constitucional sobre o Estatut.

A verdade é que non me surprendeu grandemente. Véxoa plenamente congruente coa recentralización en marcha no Estado. Un Estado que se nega a suprimir Ministerios que invaden competencias autonómicas. Un Estado que promove unha lexislación básica para a privatización das caixas de aforro e a súa desterritorialización. Ese Estado está claro que non vai tolerar o máis mínimo avanzo cualitativo cara ao autogoberno das nacións sen Estado.

2. Os insaciábeis mercados.

Leo a noticia de que os insaciábeis mercados (en concreto, unha axencia de cualificación, desas que non tiveron reparos en cualificar coa máxima nota as hipotecas sub-prime) teñen na cabeza rebaixar a puntuación á débeda española. Paréceme un escándalo que poda estar en mas privadas (as axencias de cualificación son empresas privadas de capital norteamericano) a cualificación da débeda pública de Estados soberanos. Cada vez que unha desas axencias baixa a puntuación, o erario público ten que pagar máis cara a débeda. Ou sexa, ten que incrementar a transferencia da renda desde os contribuíntes (que na inmensa maioría somos traballadoras e traballadores) aos prestamistas (que son a grande banca internacional).

Isto así non vai. Isto hai que cambialo e canto antes.

3. As declaracións de Feijóo sobre o voto emigrante.

O presidente do Goberno galego nen máis nen menos que pediu onte aos emigrantes que se empadronasen en concellos galegos para votaren, xa que agora non o van poder facer nas municipais.

Mais iso é claramente unha fraude de lei: hai que acreditar unha residencia de cando menos seis meses nun concello para empadronarte.

Que lle pasa a Feijóo? Creo que o traizou o subconsciente. Creo que o PP está bastante nervoso e que ve que, se nas próximas municipais non poden votar os residentes ausentes, se lle poden ir das mans non poucas Alcaldías no noso País.