Isto √© o que hai de Xu√Īo, 2010

Xu√Īo 18th, 2010

Claro que hai alternativa!

Estes d√≠as perg√ļntame moita xente, e alg√ļns xornalistas, se realmente hai alternativa √°s pol√≠ticas econ√≥micas que se ditan desde Alema√Īa e que se aplican sumisamente por parte dos gobernos de Madrid (PSOE) e Santiago (PP). E claro que a hai. Por dicilo dalgunha maneira, √© que se pens√°semos que non a hai, ter√≠amos que conclu√≠r que non existe democracia. E eu son dos que penso que o pobo, a maior√≠a social, pode perfectamente artellar outra realidade, outro modelo socioecon√≥mico, que po√Īa a econom√≠a ao servizo das maior√≠as e non das minor√≠as. Onte estiven en Vigo na manifestaci√≥n convocada pola CIG e reafirmei a mi√Īa convicci√≥n de que claro que hai esperanza e de que claro que hai alternativa, a que en Galiza contribu√≠mos a constru√≠r as e os nacionalistas galegos. A reacci√≥n social, a rebeld√≠a, a rebeli√≥n frente a un mundo dominado polo capital financeiro √© o √ļnico que pode salvar o presente e o futuro. A contrarreforma laboral do PSOE √© un ataque moi grave contra os dereitos do Traballo e est√° pensada para desequilibrar a√≠nda m√°is a relaci√≥n entre Traballo e Capital, a favor do segundo, claro. Sen presi√≥n social non hai sa√≠da para todos aqueles que vivimos exclusivamente do noso traballo e do noso esforzo, para todos aqueles que queremos un mundo non rexido pola l√≥xica da maximaci√≥n dos lucros.

Xu√Īo 14th, 2010

Nós non somos iguais a eles

Hoxe, na entrevista da TVE en Galiza, o xornalista Xabier Fortes perguntoume sobre a crecente desafecci√≥n que senten os cidad√°ns a respecto da pol√≠tica. Par√©ceme un gran tema. Contesteille que estamos ante un certo intento dalg√ļns poderes por deslexitimar a propia democracia e mencioneille a mi√Īa inquietude porque desde determinados sectores se axite a idea de que ¬ętodos somos iguais¬Ľ. ¬ęAo conseguir introducir na mente da xente que todos somos iguais, pois naturalmente xa nos quedamos cos que temos¬Ľ, d√≠xenlle literalmente. E coido modestamente que √© as√≠: estamos ante unha estratexia reaccionaria para que nada mude e para que as √©lites econ√≥micas e pol√≠ticas se perpet√ļen.

Non podemos caer na s√ļa celada e debemos afirmar con clareza que si hai alternativa, que n√≥s non somos iguais a eles e que si hai unha pol√≠tica distinta, ao servizo das maior√≠as e do noso pobo, Galiza.

Xu√Īo 12th, 2010

Con produtores de leite: son este País

Onte estiven con produtores de leite. Cada vez fican menos. Son capaces de producir leite de calidade e a prezos moi competitivos. Gastaron o que non ti√Īan (ou sexa, que se endebedaron) para modernizar as explotaci√≥ns e para as adaptar √°s esixencias de Bruxelas ou Madrid. Por que van quedando menos? Porque non hai pol√≠ticas que os protexan e por que non se garante un prezo que lles permita vivir con dignidade. Pero resisten, loitan polo seu futuro, non se renden, apesar de todas as dificuldades. Son este Pa√≠s. Merecen respeito, consideraci√≥n e apoio.

Xu√Īo 11th, 2010

Quen elixiu os mercados? A quen representan?

Estes d√≠as ve√Īo utilizando un termo que considero non s√≥ √ļtil, sen√≥n modern√≠simo, se por modern√≠simo entendemos o que √© actual, o que lle conv√©n ao momento que vivimos.

O termo √© Rebeli√≥n. E contr√°po√Īoo a unha alternativa que por suposto non considero nen √ļtil nen modern√≠sima: a sumisi√≥n. Non √© √ļtil para as maior√≠as sociais e desde logo non √© moderna, √© m√°is ben un termo que, de seguilo, nos levar√≠a de volta √°s condici√≥ns de vida do s√©culo XIX, cando moitas das conquistas das que agora desfrutamos (e que nos queren arrebatar) a√≠nda non foran nen imaxinadas.

Vivimos momentos moi convulsos, mais tam√©n vivimos momentos apaixonantes para aqueles que estamos na vida p√ļblica co obxectivo de mellorar as cousas para a nosa naci√≥n, Galiza, e tam√©n, por que non dicilo, para cambiar o mundo.

Temos por diante unha crise econ√≥mica, certo, pero tam√©n unha crise da democracia. Unha crise que consiste en que por vez primeira en d√©cadas a xente pode ver con claridade como os poderes pol√≠ticos son simples ap√©ndices dos poderes econ√≥micos. Cando un gobernante di que ten que recortar salarios e conxelar pensi√≥ns ou abaratar o despedimento porque llelo est√°n pedindo os mercados, en que lugar fica a democracia? Quen elixiu os mercados? Que lles deu o poder que te√Īen? A quen representan?

Non podemos aceptar mansamente este mundo. O BNG, desde logo, non o acepta. E traballará duro para que a política volva a representar á xente e non aos especuladores.