Isto é o que hai de Xullo, 2010

Xullo 29th, 2010

Un pobo en marcha

A verdade é que o 25 de Xullo me deixou un moi bon sabor de boca. Foi unha nova demostración de que un importante sector do noso pobo non está disposto a comungar con rodas de muíño nen a escoitar os cantos de serea daqueles que, de os deixarmos, acabarían por levar o barco contra os cons. O nacionalismo voltou a pór de relevo que ten a capacidade de conectar emocional e materialmente con miles de compatriotas que, como Rosalía, conciben a Galiza como a súa única Patria.

Este Día da Patria reflectiu a realidade dun BNG que está en forma, que toma a iniciativa e que ten unha enorme capacidade de interlocución social. Corríxome de inmediato: non é que teñamos capacidade de interlocución co pobo: é que nós tamén somos, e iso é algo que nunca o debemos esquecer, pobo.

Ben, estes días de verán máis ferreño vou aproveitar para descansar un chisquiño e para prepararme mentalmente para un novo curso político que vai vir moi cargadiño de acontecimentos -coas municipais xa á volta da esquina- e que vai exixir de todas e de todos nós que deamos o mellor de nós mesmos.

Saúde a todas e todos.

Xullo 2nd, 2010

Vagar para escribir

Uf, levo non sei cantos días sen escribir unhas letras neste caderno. Non sei que dicir no meu descargo. A verdade é que estes días non parei, de aquí para alí, fixen unha chea de cousas, moito activismo político e moito contacto coa sociedade, e iso non sempre che deixa marxe para porte a escribir. Desculpas mil! En todo caso, fun algo máis dilixente no Facebook e no Twitter, que xa sei eu que son de consumo máis rápido, pero que tamén teñen a súa utilidade comunicativa, ou cando menos iso espero.

A verdade é que estes días foron frenéticos. Teño a sensación de que o ritmo de aceleración da Historia, e non me quixera poñer pomposo, é hoxe moito maior que en calquer tempo pasado. Vai todo rapidísimo e un evento solápase sobre o outro a unha velocidade tal que moitas veces non hai tempo a reflexionar con acougo non sobre o que sucede na superficie, senón sobre os fenómenos subxacentes, o que hai detrás do que vemos.

Xa que me poño, quixera non perder a oportunidade de abordar sumariamente tres temas:

1. A sentenza do Tribunal Constitucional sobre o Estatut.

A verdade é que non me surprendeu grandemente. Véxoa plenamente congruente coa recentralización en marcha no Estado. Un Estado que se nega a suprimir Ministerios que invaden competencias autonómicas. Un Estado que promove unha lexislación básica para a privatización das caixas de aforro e a súa desterritorialización. Ese Estado está claro que non vai tolerar o máis mínimo avanzo cualitativo cara ao autogoberno das nacións sen Estado.

2. Os insaciábeis mercados.

Leo a noticia de que os insaciábeis mercados (en concreto, unha axencia de cualificación, desas que non tiveron reparos en cualificar coa máxima nota as hipotecas sub-prime) teñen na cabeza rebaixar a puntuación á débeda española. Paréceme un escándalo que poda estar en mas privadas (as axencias de cualificación son empresas privadas de capital norteamericano) a cualificación da débeda pública de Estados soberanos. Cada vez que unha desas axencias baixa a puntuación, o erario público ten que pagar máis cara a débeda. Ou sexa, ten que incrementar a transferencia da renda desde os contribuíntes (que na inmensa maioría somos traballadoras e traballadores) aos prestamistas (que son a grande banca internacional).

Isto así non vai. Isto hai que cambialo e canto antes.

3. As declaracións de Feijóo sobre o voto emigrante.

O presidente do Goberno galego nen máis nen menos que pediu onte aos emigrantes que se empadronasen en concellos galegos para votaren, xa que agora non o van poder facer nas municipais.

Mais iso é claramente unha fraude de lei: hai que acreditar unha residencia de cando menos seis meses nun concello para empadronarte.

Que lle pasa a Feijóo? Creo que o traizou o subconsciente. Creo que o PP está bastante nervoso e que ve que, se nas próximas municipais non poden votar os residentes ausentes, se lle poden ir das mans non poucas Alcaldías no noso País.