Feeds

756 items (596 unread) in 23 feeds

• Anxo Quintana (25 unread) [xml|www]
• Quin.tv (30 unread) [xml|www]
• Paz Abraira (120 unread) [xml|www]
• Francisco Jorquera [xml|www]
• Iago Tabarés [xml|www]
• Bieito Lobeira (3 unread) [xml|www]
• Charo Fernández Velho [xml|www]
• O blog de Francisco Rodrí­guez (11 unread) [xml|www]

BlogsMunicipais (407 unread)

• Dominga Brión (98 unread) [xml|www]
• Xoán Santaló [xml|www]
• Félix Juncal (6 unread) [xml|www]
• Roberto Fernández Lores (85 unread) [xml|www]
• Fina Quintáns, Portavoz Municipal do BNG de Oleiros (92 unread) [xml|www]
• Rocío da Igrexa Prego, Candidata do BNG á Alcaldía de Cerceda [xml|www]
• Xosé Manuel Becerra (55 unread) [xml|www]
• Sandra González [xml|www]
• Víctor Caamaño Rivas [xml|www]
• Santi Domínguez Blog (10 unread) [xml|www]
• Rosana Pérez (9 unread) [xml|www]
• Xurxo Rodrí­guez Méndez (10 unread) [xml|www]
• O blog de Xabier Iglesias (17 unread) [xml|www]
• O blog de Xosé Anxo Laxe (24 unread) [xml|www]
• Fernando Casal Tacón (1 unread) [xml|www]

Bieito Lobeira

• 

  O DÍA DA PATRIA GALEGA

  Posted: July 19, 2007, 1:00am CEST

  Ás portas do Dia da Patria Galega, é bon botarlle unha pensada ao contexto político no que se emarca esta celebración. Un ano no que o nacionalismo marcou con claridade a axenda política con exemplos moi claros: a reivindicación dun Estatuto de Nación, actuacións desde o Goberno de Galiza, ou propostas de diverso tipo que condicionaron a dialéctica política no noso país. Cumpre, ademais, que o traballo desenvolvido teña consistencia e sirva para enfrontar o futuro máis imediato.
  
  É esencial, indispensábel, para un proxecto político contracorrente como o representado polo nacionalismo galego, inserido na realidade dunha nación negada e colonizada, priorizar o traballo organizativo, de información, formación e conscienciación da base social que posúe, e que por certo, non é precisamente cativa a día de hoxe. O intenso traballo organizativo desenvolvido con motivo das aleccións municipais, que fixo posíbel achegar a milleiros de persoas o ideario nacionalista, debe ser convenientemente aproveitado.
  
  Por varias vías. Para comezar, incrementando a militancia do BNG a través de tanto “simpatizante-activo” que colaborou na última campaña electoral. Ademais, criando organización do BNG onde ainda non a hai. Candidaturas tan meritorias do BNG, como as encabezadas en Forcarei por Anabel, en Cerdedo por Ana, ou en Camariñas por Luis, e que non obtiveron representación no Concello, débense reconverter en grupos activos do BNG, facendo traballo político na sociedade, fóra da institución municipal. Mozas e mozos como eles son un bon exemplo do ánimo e da coraxe coa que enfrontan a defensa do nacionalismo en contextos máis que adversos. Así que, avante, a botarlle peito. O BNG é a esperanza para este país. Con todos os nosos defectos, mais tamén coa cobiza de autosuperación. Honestamente, fanme rir algunhas críticas sobre o BNG procedentes de sectores (seica “soberanistas”) que precisamente organizaban en Cangas actos públicos desa candidatura en perfeito “bilingüismo harmónico”. Hai que botarlle valor.
  
  E finalmente, na defensa sen complexos da nosa alternativa política. O 25 de Xullo é o Día da Patria Galega. Así o reivindicou o nacionalismo galego historicamente, con independencia dos custos –que os houbo, e moitos- para facer desta data un día de reclamación do dereito de Galiza a existir como nación libre. Non é o día de rendirlle pleitesía a España na “oferenda do apóstolo”. Alí, nese acto de exaltación do españolismo máis reseso, estarán o PP e o PSOE, coa propia Presidenta do Parlamento, facendo gala da súa submisión. Alá eles. Nós, os nacionalistas, onde sempre estivemos, na Praza da Quintana, proclamando con orgullo a existencia da nación galega, e defendendo o dereito de autodeterminación. Para iso nasceu e para iso traballa cada día o BNG.
  
• 

  EN DEFENSA DA LINGUA GALEGA

  Posted: July 3, 2007, 1:00am CEST

  
  Hoxe escoitei a Núñez Feijoo pontificar sobre o novo Decreto do galego no ensino, e animoume a titular este artigo “Os inimigos do galego”. Sería xusto e rigoroso rótulo ás insidias vertidas sobre o noso idioma cando de conquistar lexítimos espazos de uso no ensino se trata. Mais finalmente, optei por destacar o que nos define, como nacionalistas, na conquista de liberdades e dereitos democráticos colectivos. Un deles, e non o menor, o dereito de todos os pobos a posuiren plenamente normalizada a lingua de seu.
  
  A polémica xerada en torno á aprobación desta nova norma legal (reitero: medio e non fin para o BNG, conquista táctica), e o rexeitamento á mesma desde o PP e outros sectores do españolismo de extrema dereita afortunadamente minoritarios na nosa sociedade (mais magnificados por determinados medios de comunicación galegos), está a situar no primeiro plano o debate lingüístico. Iso si, en termos ben desafortunados.
  
  O PP non ten absolutamente ningunha base argumental, obxectiva, que fundamente a ruptura do consenso previamente existente en torno ao texto do Decreto, finalmente aprobado no Consello da Xunta do 28 de Xuño e publicado no Diario Oficial de Galiza o día seguinte. Son exclusivamente razóns de orde ideolóxica e ideolóxico-política as que poden xustificar a nova posición do Partido Popular.
  
  Nin máis nin menos. Con este paso, a sucursal galega do PP, através do seu Presidente Rexional (sic), e co concurso da súa Xunta Directiva Rexional (sic), alíñase definitivamente cos sectores máis ultrarreaccionarios e antigalegos que, dende Madrid, bombardean diariamente as súas proclamas xenófobas con altofalantes mediáticos. O pior non é que sucumba Núñez Feijoo diante deste panorama, ou por razón de “presión ambiental” (“efecto Bernabeu”, como o denominan eles). Non. O grave é –estou convencido- que el mesmo asume plenamente estes principios. Son directrices da Conferencia Episcopal Española, da COPE, de Aznar e subordinados (Rajoy, Zaplana e compañía) que el –presidentiño rexional- aceita e nas que se recoñece con naturalidade. Porque é como eles.
  
  A decapitación da xa cativa e morna autonomía da sección galega do PP é toda unha realidade. É posíbel, contodo, que non teña repercusións internas de relevancia, aínda que é certo, do ponto de vista lingüístico, que había “dous PP’s”: Un, de españolismo exacerbado, que usa o galego só de xeito litúrxico e aparencial. O outro, de extracción social máis popular, que o viña utilizando con máis naturalidade, aínda que sen consecuencias normalizadoras práticas. A anulación do segundo é xa un feito. E a desautorización política do propio Grupo Parlamentar en relación con este asunto tamén.
  
  Mais observemos, á marxe da dialéctica política interna dese segmento do españolismo denominado PP (do outro xa faleremos), o intento burdo de construir unha realidade barbaramente falseada en relación co suposto intento de “impoñer” a nosa lingua na nosa propia nación. Expuña Núñez Feijoo os seguintes argumentos:
  
  • “Levábamos vintecinco anos facendo política lingüística por consenso en Galicia”(sic). Matizacións necesarias: A Lei de Normalización Lingüística (1983) co BNG fóra do Parlamento, o Decreto 247/95 que regulaba o galego no ensino (1995) aprobado unilateralmente e sen consulta polo goberno Fraga. O único consenso coñecido viña sendo até o momento o existente entre PP e PSOE nesta materia, cos resultados xa coñecidos. No caso do novo Decreto, gozou do apoio dos tres grupos parlamentares, organizacións estudantís, sindicatos do ensino, confederacións de nais e pais do alunado, A Mesa, etc. Non coñezo un antecedente de norma legal –en forma de Decreto- con tan elevado nivel de acordo previo á súa publicación.
  
  • “Hasta o momento o galego non era un problema en Galicia. Practicábase o bilingüismo harmónico que deu os seus froitos”(sic). Froitos consistentes, efectivamente, en acelerada perda de falantes en galego, ou na consideración do sistema educativo como instrumento españolizador, tal e como indican os dados feitos públicos recentemente polo Consello Escolar de Galiza.
  
  • “Non conta co apoio do Consello Consultivo”. Ditame que non é vinculante, e órgano que non é neutro, nin imparcial nin obxectivo. Composición designada no seu día directamente por Manuel Fraga, inclúe algún declarado inimigo da nosa lingua e cultura.
  
  • “Polos dereitos, pola libertad, e pola educación de calidade”(sic). Aí chegamos. O galego, como é coñecido, é idioma intrinsecamente incompatíbel non só coa educación de cualidade senón que tamén coa liberdade e os dereitos. Dito doutro xeito, os galegos, na nosa propia Terra, non posuimos dereitos lingüísticos. Que no noso país a un neno galego-falante se lle impoña o español no ensino é para Núñez Feijoo un signo de cualidade e de libre elección.
  
  Alá o PP coa súa política. Nós aínda temos por diante o proceso de aplicación práctica do Decreto, que non vai ser tarefa doada. Terá que contar con todo o apoio e o esforzo de todas e todos aqueles que temos como bandeira a defensa do noso idioma nacional. Que non somos poucos. Dados estatísticos recentes demostran que a maioría do pobo galego é favorábel a introdución de medidas que introduzan o galego no ensino. Mesmo en segmentos que a día de hoxe non utilizan habitualmente a nosa lingua. Así que adiante. E remato con máis ánimo, que se me permitides, dirixo á miña compañeira Ermitas Valencia, digna concelleira de normalización lingüística (porfin!) no concello de A Coruña. Forza e coraxe!